DATOS BÁSICOS
Lonxitude aproximada: 8 quilómetros.
Duración aproximada: 2 horas e media.
Dificultade: baixa.
Lugares de maior interese: vila de Corcubión, igrexa de San Pedro da Redonda, cabo de Cee e castelo do Cardeal.

INTRODUCIÓN
Este roteiro lévanos a coñecer as dúas parroquias que forman o pequeno concello de Corcubión. Previamente podemos realizar un percorrido polo interesante casco histórico da vila e logo comezar a ruta na praza do Rollo. A primeira parte do itinerario coincide coa ruta xacobea de Corcubión a Fisterra. A partir de San Roque, desviámonos á esquerda cara a San Pedro da Redonda. Bordeamos a pequena península que se forma entre a enseada de Sardiñeiro e a entrada da ría de Corcubión. Temos como principais atractivos do percorrido a fermosas panorámicas sobre o cabo Fisterra, as illas Lobeiras e o monte Pindo, así coma a pequena igrexa románica de A Redonda e o castelo do Cardeal. Entramos de novo en Corcubión pola zona de Quenxe.

A VILA DE CORCUBIÓN
A orixe de Corcubión estivo na primitiva igrexa parroquial de San Andrés de Canle, situada máis ao interior da actual vila. Foi ao parecer no século XIII, coa desaparición das invasións marítimas cando a poboación comeza a instalarse na beiramar, e a igrexa parroquial de San Marcos substitúe á anterior. A vila pertenceu primeiro ao Conde de Traba e logo, á casa de Altamira, formando unha extensa xurisdicción. A comezos do século XVIII, Corcubión tiña uns douscentos veciños que vivían principalmente da pesca da sardiña e do congro. O seu porto tivo importancia desde antigo. A substitución de San Andrés, patrón da primitiva parroquia por San Marcos, patrón de Venecia, amósanos os intercambios que este porto tiña coas prósperas repúblicas italianas. Como noutros moitos portos galegos, os cataláns instalaron factorías de salgadura. Durante a Guerra da Independencia, Corcubión foi víctima dos atropelos cometidos polas tropas francesas, que incendiaron e saquearon a vila. A comezos do século XX Corcubión era una pequena vila próspera que dispoñía dos servicios básicos que existían naquel momento, cabeceira de partido xudicial, cunha pequena burguesía comercial e administrativa. Dentro do seu núcleo urbano podemos apreciar algunhas casas brasonadas e outras de fermosas galerías ou balcóns. Entre elas podemos salientar o pazo dos Condes de Altamira, a casa da Teixeira, o pazo de Dios e Pose, a casa da familia Miñones, etc. A construcción de maior interese correspóndese coa igrexa parroquial de San Marcos de estilo gótico, á que no século XVIII se lle engadiron as capelas do Socorro e da Virxe do Carme. A imaxe de San Marcos da Cadeira, o seu patrón, de orixe italiana e posiblemente doada pola conde de Altamira, constitúe unha excelente talla digna de admirar.

DESCRICIÓN DA RUTA
Comeza esta ruta no centro da vila de Corcubión, na mesma praza de Castelao, desde aquí dirixímonos á praza do Campo do Rollo, onde collemos un camiño estreito e costento, delimitado por muros de pedra, que leva a pequena aldea de Vilar. Neste treito o camiño coincide coa ruta xacobea que seguen os peregrinos en dirección a Fisterra. De Vilar continuamos ata San Roque, onde cruzamos a estrada comarcal 552. Neste lugar, denominado así polo capela que houbo dedicada a este santo milagreiro, avogoso da peste, hai unha área recreativa e un cruceiro. Aquí collemos o camiño en dirección a San Pedro da Redonda, parroquia que xunto coa de San Marcos de Corcubión configuran o concello de Corcubión. O camiño discorre por entre piñeiros e eucaliptos con vistas sobre a praia da Langosteira e Fisterra. Despois de atravesar a aldea da Redonda que conserva algunhas casas tradicionais cos seus cabazos ou hórreos, continuamos camiño ata a igrexa parroquial, unha pequena e fermosa construcción románica de finais do século XII ou comezos do XIII, con nave e ábsida rectangulares, esta última de reducidas dimensións, cóbrese con bóveda de canón. No testeiro ábrese unha fiestra seteira, que no exterior ten arco de medio punto e unha columniña adosada, xa que lle falta a do lado dereito. O arco triunfal que lle dá acceso é de medio punto, sostido por curtas columnas adosadas aos muros e rematadas en capiteis. Nas súas paredas conserva pinturas do século XVI. A nave adquire unha altura moito maior ca ábsida debido ás reformas que se levaron a cabo nela en séculos posteriores. Cóbrese con teitume de madeira a dúas augas. Nos muros ábrese dúas portas cara ao exterior, unha ao norte e outra cara o oeste. Na parte exterior sobresaen os canzorros de orixe románica do muro sur da ábsida, decorados con formas vexetais e os da nave, que incluso se estenden pola fachada, xa posteriores. Esta igrexa presenta unha clara semellanza coa de Santa Leocadia de Frixe (Muxía), tamén da mesma época. Dentro do adro, fronte á fachada temos un interesante cruceiro do século XVII. Desde A Redonda, bordando a península de Quenxe, continuamos camiño cara o seu extremo oriental, ata chegar ao cabo de Cee. Desde este lugar, no que sitúa o faro do mesmo nome, podemos gozar dunha atractiva panorámica. Ao fondo sobresae o impresionante monte Pindo. No medio da ría destacan unha serie de illotes que forman perigosos baixos para a navegación: os dous Carromeiros (O Chico ou Novo e o Grande ou Vello) e as illas Lobeiras, dous pequenos arquipélagos (Lobeira Grande e Lobeira Chica), que as enxergamos ollando cara ó sur da ría.

O nome destas pequenas illas parece proceder da existencia de lobos mariños (un tipo de foca), que habitou nas nosas costas. Topónimo que se repites noutras partes da Costa Morte.

Na Lobeira Grande hai un faro de 4ª orde, que consta dun edificio rectangular, cunha torre adosada no centro. Neste mesma punta de cabo Cee, tamén temos un pequeno faro de 5ª orde, formado por unha construcción cadrada e unha pequena torre de cantería. Este faro entrou en funcionamento a medidas do século XIX. Desde o faro regresamos pola estrada que bordea a península pola súa parte oriental, que pasa ao pé do castelo do Cardeal. Esta fortaleza, xunto coa do Príncipe, situada en fronte, configuraban a defensa da entrada do porto de Corcubión e Cee. Este dous castelos, xunto co de San Carlos de Fisterra e o do Soberano de Camariñas formaban o sistema defensivo construído a mediados do século XVIII na Costa da Morte levado a cabo polo ministro Marqués de la Enseada, durante o reinado de Fernando VI. Nesta pequena fortaleza do Cardeal, na actualidade convertida en residencia particular, a penas apreciamos o seu pasado de construcción militar, a non ser que a ollemos desde o mar, desde onde se aprecian as súas troneiras, que tiñan capacidade para instalar doce pezas de artillería. Xa de camiño cara á vila de Corcubión deixamos á esquerda o castro de Quenxe, un outeiro estratéxico sobre a ría e a praia do mesmo nome. Arredor desta praia era onde se emprazaron as factorías de salgadura construídas polas familias catalanas que se viñeron a instalar nas nosas costas. A estradas que seguimos desemboca de par do cemiterio, na comarcal 552, e atravesa o núcleo de Corcubión. Será pola que nós continuamos camiño para regresar ao punto de partida.